Ik moet zeggen dat de Alpha 700 me erg heeft kunnen bekoren. E.a. had te maken met het feit dat dezelfde uitstekende sensor van de D300 in de 700 steekt. De Alpha 200 en 350 zijn weliswaar van een andere orde dan de 700. Foto’s maken lukt uiteraard prima, en de royale 14,5Mp van de A-350 betekenen niet dat grote verschil ten opzichte van de 10,2Mp van de A-200. Het ligt er allemaal aan wat je met de uiteindelijke beelden van plan bent. Wees gerust dat een 10,2Mp meer dan flink is om kanjers van afdrukken te maken.
Technisch ontlopen de camera’s elkaar wel wat. De A-350 is uitgerust met een heel bruikbare liveview en een kantelbaar scherm tegenover een vast scherm op de A-200 en geen liveview. Maar buiten deze verschillen ontlopen de camera’s elkaar van binnen niet zo veel. Ze schrijven alletwee op CF kaartjes, hebben 9 AF sensoren met slechts 1 kruissensor (wat ik nog altijd een zwakke AF configuratie vind en in de praktijk ook zo ervaar). Iso is op beide camera’s instelbaar van 100 tot 3200, waarbij ik de indruk had dat ik de A-200 iets beter vond presteren op hogere Iso’s, maar op beide modellen is ruis eigenlijk geen issue. De sluiter klappert van 1/4000ste tot 30′ op beide toestellen en ze zijn alle twee uitgerust met een GN12 ingebouwde flits op 100iso. De flitssyncronisatie is een lamentabele 1/160ste. Dat vind ik gewoon te traag, inflitsen buiten in het zonnetje wordt algauw een doekje voor het bloeden.

Er zijn buiten de technische verschillen, die afhankelijk van het gebruik al dan niet doorslaggevend kunnen zijn, nog andere verschillen, verschillen die ik belangrijker heb ondervonden in het gebruik.

Beide toestellen heb ik gebruikt met de verticale grip, dat is ook nodig, want zowel de A-200 als de A-350 zijn erg compacte camera’s. In het geval van de A-350 zelf zodanig dat de selector voor het scherpstelpunt gewoon tegen de rand van het toestel geprakt zit. Dat is niet handig. Bij het gebruik van de A-350 had ik altijd het probleem dat ik onbewust en ongewild het scherpstelpunt naar buiten drukte met de muis van mijn hand. Vervelend, natuurlijk is het goed mogelijk dat mensen met kleine pollen dit probleem niet hebben. Raar is ook dat Sony voor de A-350 is afgeweken van de aangename ‘Minolta style’ gevormde handgreep, dat is spijtig, want ik vind de rondere uitvoering niet zo makkelijk in gebruik. Deze rondere vormen van de A-350 moeten het wat mij betreft afleggen tegen de vormen van de A-200, die net zoals de A-700 de typische Minolta greep heeft. Een ergonomisch geval van jammer is ook het ontbreken van een kleine selector op de verticale grip, het is bijna onmogelijk om op een fatsoenlijke manier van scherpstelpunt te veranderen als je de camera verticaal vastneemt.

Het meest verrassende van al kwam de A-200 me degelijker over dan de A-350. De body van de A-350 kraakt in mijn handen als ik de camera vastgrijp en aan mijn oog breng, niet leuk. De A-200 lijkt iets anders in bouw te zijn en heeft dat gekraak niet zo.

Nu ja, foto’s maken gaat met beide camera’s, dat spreekt voor zich, en de beeldkwaliteit is uitstekend. De beelden in de review over de Sony lenzen zijn gemaakt met de A-350. Deze body is geen partij voor wat stevige lenzen, de A-200 overigens ook niet echt, maar toch geeft de A-200 me de indruk dat hij beter vast te houden is. De bovenste twee foto’s zijn overigens met de A200 gemaakt, met de kitlens (uit de A-200K set). De foto van de libelle is heel flink gecropped, toch straf hoe dit soort fotootjes binnen ieders handbereik zijn gekomen sinds de digitale fotografie.

De twee onderste zijn met de A-350 gemaakt, de foto van het bijtje is een goed voorbeeld waar liveview wel handig is. In plaats van plat op de buik te gaan kan er op beschaafde wijze kort bij de grond gefotografeerd worden. Een ‘echte’ gaat daar natuurlijk niet voor. Nog een beetje verder en het fotograferen van oorlogstoestanden kan vanuit het salon bij het nuttigen van een kopje Earl Grey met sprits.
Als ik zo de laatste camera’s overloop die ik in handen had wordt het me duidelijk dat de fabrikanten niet van plan zijn om ons, de consument, gelijk te verwennen met de echte verbeteringen. Nee, eerst moeten we ons geld uitgeven aan dingen zoals liveview ……. Ik vraag me af wanneer Sony met een echt goede AF komt, dat zou een verbetering zijn.

Nu goed, al bij al zijn deze Sony’s fatsoenlijke consumenten camera’s waar menig amateur ontzettend blij mee zal zijn. Tel daar de uitstekende lenzen van Zeiss bij, en de kans bestaat dat je heel gelukkig wordt van je Sony. Als je een Sony overweegt, ga naar de winkel en neem de toestellen vast. Vraag of je ze mag vastnemen met een flinke lens er op, knijp eens goed in de greep, hou de camera eens verticaal, en overweeg een verticale grip. Stel scherp horizontaal en verticaal en doe dat met alle AF sensors. Want buiten de technische verschillen die er tussen deze twee modellen zijn is er een wereld van verschil hoe de ene tegen de andere in de hand ligt.

Ik wacht met enig ongeduld op de komst van een big Sonybrother want voor mij halen de kleinere Alpha’s het in geen kilometers van de A-700, daarvoor is de A-700 net iets teveel en de A-200 en A-350 net iets te weinig Minoltaans.

Stem of voeg toe aan :  

This entry was posted on Friday, July 25th, 2008 at 12:05 pm and is filed under Testen. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.