Vakantiekiekjes
Elk jaar weer kom ik erachter dat het maken van vakantiekiekjes zo’n beetje de moeilijkste discipline is binnen de fotografie. Ik kan er in elk geval geen hout van en van collega-fotografen heb ik vakantiefoto’s gezien die ook het aanzien nauwelijks waard waren. Jaloers kijk ik naar de fotootjes die mijn dochter laat zien. Ze heeft ze gemaakt met een Sony Cybershotje van een jaar of zes oud, allemaal op de volautomatische stand. En verdomd, we krijgen een heel aardig beeld te zien van haar vakantie in Spanje. Nee, dan mijn foto’s. Ik probeer - omdat het nu eenmaal in je systeem zit - een mooi kader te kiezen, een leuk standpunt, met niet al te plat licht. Laat ik ze daarna aan mijn familieleden zien, dan zie ik al aan hun reacties dat ze daar helemaal niet op zitten te wachten, maar ze gewoon geinige actieshotjes willen zien van de kinderen in het zwembad, van de kinderen likkend aan een ijsje, van moeder die ligt te bakken in de zon en zo meer…
Omdat het elk jaar weer een fiasco was, die vakantiefoto’s van mij, dacht ik enige jaren terug dat het misschien zinnig zou zijn een heuse studie te wijden aan de vakantiefotografie. Ik dacht: als ik nu formuleer waaraan een vakantiekiek moet voldoen, dan kan ik daar in de praktijk rekening mee houden en komen mijn platen misschien dichter in de buurt van de geslaagde vakantiekiek.
Het onderwerp moet centraal in het plaatje staan, het liefst ook plezier uitstralen, de zon moet pal op het onderwerp staan en alles rondom het onderwerp moet ook nog eens goed in beeld komen. Het is dus zaak dat je werkt met een klein diafragma. Je moet vooral niet door de knieën zakken wanneer je een vakantiekiek maakt, maar gewoon te allen tijde vanaf ooghoogte nemen. Daar kwam mijn studie, heel in het kort samengevat natuurlijk, min of meer op neer.
Maar ook deze studie mocht niet baten: mijn vakantiefoto’s bleven ver onder de maat en konden niet in de schaduw staan van waar de doorsnee vakantiekieker mee komt aanzetten. Ik was ten einde raad en ging het zelfs in de bestemming zoeken. Misschien is het voor een geslaagde reeks vakantiekiekjes wel goed om gewoon naar drukbezochte toeristische stekjes te gaan. De Spaanse kust? Een Canarisch eiland? Moest ik daar dan naartoe gaan? Dat kon het antwoord toch niet zijn? Dan maar geen geslaagde vakantiefoto’s hoor!
Ik heb de moed inmiddels opgegeven. Sterker, ik maak nog nauwelijks foto’s als ik op vakantie ben. Waar anderen het hele jaar door geen camera aanraken en ik elke dag van het jaar met fotografie bezig ben, daar schieten de anderen op vakantie de ene na de andere geslaagde vakantiekiek en zit ik gefrustreerd onder de parasol met een boek en een glas drinken voor mijn neus. Smachtend wachtend op het einde van de vakantie, omdat ik dan weer kan gaan fotograferen…
Diederik Napalm
: 
August 7th, 2008 at 9:41 am
Dit is ZO herkenbaar. “kan je nou ook eens een foto maken van hoe het was?” “Nee”, zeg ik tegenwoordig. “Dan doe je het zelf maar”. Het is de wet van de remmende voorsprong vrees ik. Ik vrees dat een ander spreekwoord ook opgaat hier; schoenmaker hou je bij je leest. Je moet niet proberen het vak van vakantiekieker proberen te beoefenen als je het niet kan. Laat dat dan ook aan de prof’s over….
Ik kan het ook niet. En nog erger, ik kan de vakantie kiekjes van mijn vriendin niet aanzien omdat het fotografisch niet schijnt te kloppen. Ik heb mezelf grondig verpest.
August 7th, 2008 at 9:52 am
Een workshop in een japans reisburo volgen …:-)
August 7th, 2008 at 11:32 am
Ook voor mij geheel herkenbaar!
Mijn beste optie is de camera “per ongeluk” vergeten… hier kom je natuurlijk pas achter nadat je er een km of 300 erop hebt zitten. Nee, het is een speciaal vak, die vakantiefoto’s, en ik laat het liever over aan al die anderen.
August 7th, 2008 at 5:50 pm
Hm, mijn vakantiefoto’s worden altijd heel goed gesmaakt. Gatver, ben ik een krabber zeg.
August 7th, 2008 at 6:41 pm
Ik word nu ook wel nieuwsgierig naar Reinier zijn vakantiefoto’s…
August 7th, 2008 at 7:32 pm
Probleem is denk ik dat je te gefocust bent op vakantie. Gewoon schieten met die hap! (Lekker fotograferen zonder de regels.) Probleem is dan wel dat je weken bezig bent met uit zoeken dat er geen hond meer naar vraagt hoe het nou eigenlijk staat met de vakantie kiekjes….Dat is weer mijn probleem…:-)
August 8th, 2008 at 4:13 am
Verdomd het is waar , gewoon ongedwongen, verstand op nul en gewoon knippen das het moeilijkste wat er is , mijn vrouw maakt mooiere vakantie foto’s dan ik , terwijl ze geen reet van fotograferen afweet, ik moet altijd alles goedzetten en zij knipt maar raak..
August 8th, 2008 at 9:59 pm
Je schrijft het zelf; “zij knipt maar raak” en jij “mist” een hoop vakantie-momenten.
Gewoon schieten en ’savonds kijken en sorteren.
Geniet van je vakantie!
August 11th, 2008 at 11:42 am
Vakantie fotografie is juist de bomb…!
je hoeft je niet te conformeren aan regels, art-directors of een bepaalde stijl.
je kan er lekker op los experimenteren en schieten op je onderbuik gevoel.
ik schiet op vakantie vaak op m’n 4×5′… en maak daarmee werk wat ik anders nooit meer maak.
heeeeerlijk.
je moet het juist zien als een vrijwerk reportage…
werkt voor mij echt inspirerend en zelfs bevrijdend !
August 13th, 2008 at 10:05 pm
Ik zet mijn camera op 3 beelden per seconde en op AF.C. en er is altijd wel een goeie bij, vooral bij mijn kleinkinderen aan het strand of aan het voetballen.
Geheugenkaartjes genoeg en je ziet later pas op de computer welke goed zijn.
August 14th, 2008 at 8:39 am
recept voor vakantiekiekjes: vergeet alles wat je weet over sluitertijden, diafragma’s en zo meer, zet je camera in de “charliestand” dat is alles op automatisch en klik om je heen zonder werkelijk in je zoeker te kijken.
horizonnen, gebouwen e.d. mogen best scheef staan of ‘achterovervallen’.
miljoenen japanners en chinezen gingen je voor.
ook is het raadzaam om bij elk bekend gebouw je familie en vrienden voor het gebouw of monument te zetten, dat zien ze later graag.
succes gegarandeerd